c h a n h o ( l i c ) *

 

 

 

Title: FOUND
Author: SCY (slotcandy)
Paring: Chansung x Junho x Doojun
Rate: PG-15




__________________

 

 

 

 

" ดูจุน....ทานสิ "



ผลของการที่ผมตั้งใจจะเรียกเขาคือสายตาผิดหวัง สิ้นหวัง ที่ถูกส่งมาให้ มือใหญ่ผลักจานอาหารเย็นออก ดวงตาของเขาหุบต่ำลง เพราะเพียงแค่ชานซองมองหน้าของผม น้ำตาเจ้ากรรมก็เหมือนจะไหลลงมา ช่วยไม่ได้จริงๆ  อ่า…ลืมบอกไป "ฮวางชานซอง" คือชื่อจริงๆ ของเขา ผู้ชายใจร้ายที่พราก ยูนดูจุน ไปจากผมตลอดกาล



" พอ…..ฉันไม่หิว " เขาบอก



ชานซองเดินออกไปนั่งที่เทอเรส เอาเถอะผมเข้าใจว่าเขาคงจะทำใจยอมรับมันได้ยาก ในเมื่อตอนนี้เขาก็รู้ความจริงแล้ว ว่าเขาไม่ใช่ดูจุน ไม่ใช่คนรักของผม ที่สำคัญแม้ว่าเขาจะขอร้องให้ผมบอกตัวตนที่แท้จริงขนาดไหน ผมก็ไม่คิดจะปริปาก กว่าเขาจะรู้ตัวว่าจริงๆ แล้วที่เกาะแห่งนี้มันห่างไกล ไม่ค่อยมีผู้คนอาศัยอยู่ผิดกับอีกฝากนึงของเกาะที่ก็ต้องใช้เวลาเดินทางพอสมควร และนั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมแทคยอนกับจุนซูจึงสามารถมาเยี่ยมพวกเราได้แค่เดือนละครั้ง


ที่นี่เป็นอีกโลกหนึ่งที่ผมกับดูจุนสร้างขึ้น!



" ทานอะไรซะหน่อยสิ " ผมบอกเขา " ดูจุน...เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก "



" หยุดจุนโฮ! "


ชานซองมองผมด้วยสายตาอ้อนวอน เสียงของเขาสั่นเครือ มือใหญ่ที่อุ่นจนร้อนสัมผัสที่ข้อมือของผมแล้วยกขึ้นจูบด้วยริมฝีปากของเขา ผมได้แต่มองด้วยความรู้สึกเฉยๆ อันที่จริงผมแค่พยายามจะให้รู้สึกเฉยๆเสียมากกว่า " ได้โปรด....อย่าทำแบบนี้ ฉันขอร้อง "



" พูดอะไร....ฉันไม่เห็นเข้าใจ " ผมตอบซื่อ รู้ทั้งรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร



" บอกความจริงฉันได้มั้ย? แค่ชื่อของฉันก็พอ "



ไม่รู้ว่าผมควรจะยิ้มแล้วหัวเราะใส่เขาดีมั้ย?

แต่ในสมองกลับไม่มีส่วนไหนเตือนให้ผมควรเห็นใจผู้ชายไร้ความทรงจำเช่นชานซองสักนิด สมแล้วล่ะกับเรื่องเลวร้ายที่เขาทำลงไป ผมยังจำภาพนั้นได้ติดตา วันที่ผมไปถึงที่เกิดเหตุรถยนต์ของดูจุนพังยับเยิน ร่างของเขาติดอยู่ด้านในและเสียชีวิตคาที่ ส่วนรถของคู่กรณีก็มีสภาพไม่ต่างกัน ร่างของชานซองบาดเจ็บสาหัสอาการโคม่าจากเหตุการณ์ที่ตำรวจสันนิฐานว่ามันคืออุบัติเหตุ ผมไม่สามารถยอมรับมันได้ ในเมื่อผมรู้ว่าชานซองคิดจะทำอะไร และต้องการอะไร


ครั้งนึงผมเคยรัก "ฮวางชานซอง" รักมากจนเคยทำอะไรบ้าๆ ลงไป แย่ตรงที่เขาไม่เคยเห็นมัน ไม่เคยสนใจด้วยซ้ำ แต่ผมก็ยังรักเขามากกว่าที่จะรักตัวเอง ผมยอมเป็นคนเปลี่ยนเพื่อให้เขาพอใจ แต่มันไม่เคยพอสำหรับเขา ชานซองทิ้งผม ปล่อยให้ผมบ้าอยู่ในโลกสีดำสนิท แต่พอดูจุนเดินเข้ามาในชีวิต เขากลับเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างทำให้ผมรักเขาจนหมดหัวใจอย่างไม่มีข้อแม้ "ยูนดูจุน" คือทุกๆ อย่าง ผมไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าเรื่องราวของเราจะจบลงเพียงเท่านี้ ตลอดเวลาสี่ปีที่อยู่ด้วยกันช่างมันมีความสุข ราวกับว่าผมแค่ฝันไป

ชานซองพยายามตามหาผม จนสุดท้ายเราก็มาเจอกันอีกครั้งในปีที่ห้าของการคบกันระหว่างผมกับดูจุน เขาบอกว่าเขาเปลี่ยนไปแค่ไหน เขายังต้องการผม เขารักผม แต่สำหรับผมมันไม่ใช่ เพราะผมรักดูจุนจริงๆ ผมพูดกับเขาตรงๆ ผลลัพธ์ที่ไม่ทันคาดคิดคือโทสะของชานซอง และพุ่งความเคียดแค้นเกลียดชังไปที่ดูจุนเต็มๆ


" ชื่อของนายก็......ดูจุนไง นายคือยูนดูจุน "


" ทำไม…..จุนโฮทำแบบนี้ทำไมกัน? ทำไมถึงเกลียดฉันขนาดนี้ "

ผมไม่ตอบ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องตอบ ในเมื่อเรื่องราวทั้งหมดมันควรมีคนที่ต้องรับผิดชอบไม่ใช่หรือไง? ผมรู้ว่าควรจะจัดการอย่างไรให้เหมาะสมกับความผิดร้ายแรงของเขา ชานซองจะไม่มีวันหนีไปจากที่นี่ได้ เขาจะต้องอยู่ที่นี่ชดใช้ให้ผมในฐานะของยูนดูจุนไปตลอดกาล ผมสาบานว่าจะไม่ปล่อยเขาไปไหน ไม่มีทาง



" เข้าบ้านเถอะ...อากาศเย็นแล้วนะ " ผมยิ้ม ทำราวกับว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น



" จุนโฮ! " ชานซองเสียงเข้มใส่ผม



" ถ้ายังไม่อยากเข้าบ้านก็ตามใจ " ผมผละออกจากเขา " ฉันจะพาฮันนี่กับมารอนไปเดินเล่นนะ "



ไม่มีเสียงตอบรับจากเขา แน่ละสิโดนเข้าไปขนาดนี้ผมว่าเขาคงจุก ไม่รู้ว่าควรจะทำสีหน้าแบบไหนกันแน่ เหมือนจะน่าสงสาร แต่ผมไม่คิดแบบนั้น ตราบใดที่บทลงโทษนี้มันสมควรลงโทษจริงมั้ย? ผมเดินห่างออกมาเพียงไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงสะอื้น ก้าวเท้าเดินต่อไป ผมจะไม่มีวันถอยหลังเด็ดขาด ฮันนี่กับมารอนวิ่งวนอยู่รอบตัวผม เจ้าลูกชายแสนรู้ทั้งสองตัวรู้ดีว่านี่คือเวลาออกไปเดินเล่นมันจึงตื่นเต้นกันใหญ่ แต่ความรู้สึกเจ็บในอกแบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรนะ?



.



.




" นั่งเหม่อแบบนั้นมาทั้งอาทิตย์เลยหรอนั่น? "


เสียงของจุนซูเรียกสติของผมให้หันมาสนใจภาพตรงหน้า ชานซองนั่งอยู่ที่เก้าอี้หวาย มองทะเลตรงหน้าไปอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ยอมกินข้าว ไม่ยอมพูดคุยเหมือนปกติ พอเขาเห็นหน้าผม น้ำตาของเขามาก็ไหลลงมาเป็นแบบนี้มีร่วมอาทิตย์ ผมจึงต้องเรียกตัวช่วยเสริมอย่างแทคยอนกับจุนซูมาหา ทั้งๆ ที่พวกเขาก็ไม่ได้ว่างเท่าไหร่ ร้านเหล้าของจุนซูกำลังจะเปิดที่อีกฝั่งของเกาะ ห้องพักเล็กๆ สำหรับนักท่องเที่ยวที่แทคยอนกำลังสร้างก็เช่นกัน ดังนั้นช่วงนี้จึงเป็นช่วงที่ไม่ใคร่จะสะดวกมาหาเท่าไหร่นัก แต่พวกเขาก็ยังจะมาหาให้ทันทีที่ผมโทรไป


" อืม…"


" จะดีเหรอจุนโฮ...ฉันว่าน่าสงสารออก " จุนซูไม่ใช่คนใจแข็งอะไร ออกจะติดขี้สงสารด้วยซ้ำ เมตตาสัตว์โลกไปหมด ไม่เคยแบ่งแยกความดีความเลวของมันสักนิด ผิดกับแทคยอนราวฟ้ากับนรกชั้นสุดท้าย แทคยอนดูเฉยเมยต่อชานซอง แทบไม่เคยสนใจด้วยซ้ำว่าชานซองจะเป็นอย่างไร ซ้ำยังต่อว่าจุนซูที่หลงไปใจอ่อนให้กับคนแบบนั้น


" ไม่รู้สิ...ตอนนี้รู้สึกยังไง ฉันก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน "


" จุนโฮ...นายไม่ใช่คนใจร้ายสักหน่อย อย่าทำร้าย ชาน..อ่อ ดูจุนแบบนี้เลย " จุนซูพูดความในใจ แต่แม้กระนั้นเขาก็ไม่ยอมปริปากเอ่ยชื่อจริงของผู้ชายคนนั้น ตามคำขอร้องของผม


" พอฉันนึกถึงดูจุน...ฉันก็อดที่จะโกรธเขาไม่ได้ " ผมตอบ


" ฉันไม่รู้ว่าจะช่วยนายยังไงดีจุนโฮ....ทำแบบนี้ไปมันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก "
" นอกจากความเกลียดชังของนายที่จะเพิ่มมากขึ้น ดูจุนของนาย ดูจุนเพื่อนของฉันน่ะตายไปแล้ว "
" ต่อให้นายทรมานผู้ชายคนนั้นให้ตายยังไง ดูจุนของพวกเราก็ไม่มีอีกแล้วจุนโฮ "


 
คำพูดของจุนซูเสียดแทงเข้าไปในหัวใจอันบอบช้ำของผม ภายนอกที่เหมือนไม่ใส่ใจต่อความเจ็บปวดของชานซอง แต่ข้างในนั้นผมคิดว่ามันกำลังเน่าเฟะ กัดกินร่างกายของผมให้เจ็บปวดยิ่งกว่า ความเจ็บปวดที่ผมไม่สามารถแสดงมันออกมาได้ อย่างไรก็ตามผมก็ไม่อาจลืมเรื่องเลวร้ายที่เขาทำได้ลง มันติดอยู่ในใจเสมอ รอยยิ้มของดูจุนที่ผมไม่มีวันได้เห็นมันอีกต่อไป เสียงของเขา มืออุ่นของเขา หมดกันแล้ว ไม่มีอีกแล้ว ทำไมฮวางชานซองต้องพรากมันไปด้วย?



" จุนซู...บางทีฉันอาจจะเป็นคนใจร้ายคนนั้นก็ได้ "


" จุนโฮไม่เอาหน่า "


" ฉันไม่รู้สึกอะไรหรอก...ถึงเขาจะเจ็บจนตายฉันก็ไม่สนใจสักนิด " ผมพูดโดยที่สายตาไม่ได้ละไปจากร่างของชานซองที่นั่งอยู่ตรงนั้นสักนิด หัวใจของผมเจ็บ แต่ก็ไม่อาจบอกใครได้ คิมจุนซูถอนหายใจยาว เขาปลดผ้าพันคอของเขาออกวางไว้ที่เคาน์เตอร์ครัว ส่ายหน้าเบาๆให้กับอาการดื้อแพ่งของผม


" รู้อะไรมั้ย?....นายกำลังร้องไห้อยู่นะอีจุนโฮ "





.



.





" เสียงดังตึงตังอะไรกันจุนโฮ "


แทคยอนกับจุนซูเปิดประตูห้องนอนออกมาด้วยความสงสัย เพราะผมมาเคาะประตูเรียกเขาในเวลาดึกสงัดแบบนี้ หน้าตาดูง่วงนอนของเขาทำให้ผมรู้สึกผิดแต่ตอนนี้มันมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นมากนัก



" เขาหายไป! "



" อะไรนะ? "



" ชานซอง...ชานซองหายไปไหนไม่รู้! "



ผมรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ใกล้เส้นบางๆ ที่คั้นคำว่าผิดปกติกับเสียจริตเข้าไปทุกที กลางดึกแบบนี้เขาจะไปที่ไหนได้ บนเกาะนี้ชานซองไม่รู้เส้นทาง ไม่เคยออกไปไหนมาไหน อย่างมากที่สุดก็คือเวลาพาฮันนี่กับมารอนออกไปวิ่งเล่นที่หาดตอนเช้าๆ เท่านั้น ผมกระวนกระวายใจ จุนซูปลอบผมให้มีสติ แทคยอนสตาร์ทรถของตัวเองออกไปตามหา ส่วนจุนซูกำลังโทรแจ้งไปที่หน่วยงานของเกาะ ผมรู้สึกใจโหว่งพิลึก


" ฉันจะทำยังไงดีจุนซู! ฉันจะทำยังไงดี! "


" จุนโฮมีสติหน่อยสิ! อย่าร้องไห้! " จุนซูพูดใส่ผมเสียงดัง
" แทคยอนออกไปตามหาแล้ว...เดี๋ยวเจ้านั้นก็กลับมา นายเชื่อฉันสิ "



" ฉันรู้สึกใจไม่ดีเลย...ฉันจะออกไปดูแถวชายหาด " ผมรีบร้อนลุกออกไปโดยไม่ฟังคำทัดทานจากจุนซู สองเท้าเปล่าวิ่งออกไปที่ชายหาด รอบตัวของผมมืดสนิท แทบไม่มีแสงสว่างจากไฟฟ้าเลยแม้แต่นิดเดียว เสียงคลื่นลมพัดเข้าฝั่ง ตอนนี้คล้ายกับเสียงคำรามของปีศาจร้าย ผมหอบใจหายกอบโกยเอาอากาศเข้าปอด แต่สายตายังพยายามสอดส่องหาร่างของชานซอง ที่หวังว่าจะไปไหนได้ไม่ไกลมากนัก

ผมวิ่งค้นหาไปตามแนวหาดจนสะดุดเข้ากับร่างที่คุ้นเคย ชานซองกำลังเดินลงไปในทะเลเรื่อยๆ ระดับความสูงของน้ำเท่ากับอกของเขา ผมรีบตะโกนร้องเรียกเขาโดยไม่เอ่ยแม้แต่ชื่อที่เขาควรจะได้ยิน


" หยุดนะ! ขึ้นมาจากน้ำเดี๋ยวนี้ " ผมบอก เขาค่อยๆ หันหน้ามาหาผม ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มส่งมาให้ ก่อนจะเดินหน้าต่อไป เขามันบ้าที่ทำแบบนี้ ทำไมนิสัยบ้าๆ แบบนี้มันไม่หายไปพร้อมกับความทรงจำของเขากันนะ?


" ฮวางชานซอง! " ผมกลั้นใจเรียกชื่อนั้น ชื่อต้องห้ามที่ผมไม่ควรจะเรียก เขาหยุดนิ่งอยู่กับที่หลังจากที่ได้ยินผมเอ่ยชื่อนั้นออกไป ผมรู้สึกได้ดีถึงลมเย็นที่ตรงเข้ามากระทบใบหน้า ชานซองค่อยๆ หันหน้ามาทางผมดวงตาเศร้าสร้อยส่งต่อมาให้


" ชื่อของฉันสินะ? "
" การอยู่กับนายมันทรมาณเกินไปอีจุนโฮ " เขาตอบ แต่iอยยิ้มบนใบหน้าหล่อๆ นั้นยังไม่จางไป


" ….. "


" นายก็เหมือนกับทะเลนี่...คลื่นลมถาโถมซัดฉันให้จมลงไป"
" จุนโฮอา.....ฉันหายใจไม่ออก " เสียงของเขาสั่นพร่า " ขอโทษที่ฉันรู้สึกแบบนั้น....แต่ฉันรักนาย "


เขาร้องไห้ใช่มั้ย?

ผมเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนแม้ว่ารอบตัวของเรามันเป็นสีดำสนิทแค่ไหน ผมมองเห็นแต่ใบหน้าของเขา น้ำตาของเขาไหลลงมาเรื่อยๆ พร้อมกับร่างกายของเขาที่เดินลงไปในทะเลเรื่อยๆ เช่นกันและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ศีรษะของเขาจมมิดลงไปใต้น้ำ ผมถึงกับเบิกตาโพลงด้วยความตกใจถึงกับทำอะไรไม่ถูก


" ไม่นะ! ชานซองขึ้นมาเดี๋ยวนี้! " ผมร้องบอกเขาจนเสียงแห้ง " ฉันว่ายน้ำไม่ได้ บอกว่าให้ขึ้นมา! "


ผมบอกเขาทั้งน้ำตา สองขาลุยลงไปในทะเลได้แค่ระดับเข่า ความกลัวก็แล่นขึ้นมาจับใจ ท่ามกลางความมืดมิดนั้น ผมได้ยินเสียงรถไซเรนดังใกล้เข้ามาทุกที ขณะที่ร่างของชานซองกำลังจมหายลงไปใต้น้ำแล้ว ผมยืนตัวสั่นตะโกนร้องเรียกชื่อเขาเป็นร้อยๆครั้ง ร่างของเขาก็ไม่โผล่ขึ้นมา เสียงแทคยอนร้องเรียกผมตามมาติดๆ พร้อมหน่วยกู้ภัยหลายคนวิ่งผ่านผมลงไปงมร่างชานซองที่จมหายไปในทะเล ทีมแพทย์ปฐมพยาบาลรออยู่บนฝั่ง

คิมจุนซูตามมาที่หาดทั้งชุดนอน ผมโผเข้าหาอ้อมกอดนั้นในทันที แทคยอนกำลังประสานงานกับทีมงานคนอื่นๆ ที่กำลังวุ่นกับการช่วยเหลือในครั้งนี้ ร่างของชานซองถูกช้อนขึ้นมา ทีมแพทย์ปฐมพยาบาลรีบเข้าไปช่วยชีวิตด้วยการปั้มหัวใจ ทำซ้ำๆ กันอยู่หลายรอบ หากแต่ร่างของชานซองกลับไม่ไหวติง

 
" ผมเสียใจครับ..."


สติของผมแทบจะดับวูบไปในทันทีหลังจากที่ได้ยินคำตอบนั้นออกจากปากของหมอ ปากของผมสั่น มือของผมหนาว หัวใจของผมเจ็บ...เจ็บมากจริงๆ ชานซองดูเหมือนแค่หลับไปอยู่บนพื้นนิ่ง ผิวกายสีเข้มของเขาซีดเกือบๆจะกลายเป็นสีขาว เส้นผมสีดำสนิท คิ้วหนาและจมูกโด่งรับกับริมฝีปาก ทุกๆ อย่างยังดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่ เพียงแต่เขาได้จากผมไปอีกคนแล้วจริงๆ ผมเห็นจุนซูร้องไห้ แทคยอนก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ เขาเงียบไปและไม่พูดอะไรอีกเลย


พระเจ้ากำลังลงโทษผมใช่มั้ยครับ?


ศพของชานซองจะถูกนำไปเก็บไว้ที่โรงพยาบาลก่อนจะนำมาผ่าพิสูจน์คงกินเวลาไม่เกินวันพรุ่งนี้ตอนบ่ายก็จะนำไปจัดงานตามหลักศาสนาได้ จุนซูลงจากรถมาด้วยสีหน้าอิดโรยไม่ต่างจากผมเท่าไหร่นัก แทคยอนประคองร่างคนรักเข้าไปพักในห้อง ในขณะที่ผมยังคงนิ่งอยู่กับที่ สายตาของผมมองไปที่เทอเรสซึ่งมีเก้าอี้หวายตัวนั้นที่ดูจุนและชานซองชอบไปนั่งเล่นอยู่ ผมเห็นเส้นของขอบฟ้าเปลี่ยนสี เหตุการณืเมื่อครู่ผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงเอง ก็ใกล้จะเช้าแล้ว ทำไมผมถึงได้เห็นใบหน้าของพวกเขาสองคนกำลังส่งยิ้มมาให้

ผมพาตัวเองกลับเข้าไปที่ห้องนอนบนชั้นสอง เตียงกว้างที่เคยมีคนนอนอยู่ข้างๆ บัดนี้มันกลับว่างเปล่า ผมจะนอนหลับได้อีกมั้ยนะ? ยาเม็ดที่บรรจุในขวดแก้วสีชาถูกกรอกเข้าไปทั้งหมดในปาก กลืนผ่านลงลำคอไป ไม่นานเกินรอ ผมรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองเริ่มติดขัด น้ำตาไหลลงมาอยากจะพูดคำว่าขอโทษเป็นล้านๆ ครั้ง ฝ่ามือเกร็งมากจนทำขวดนั้นหลุดมือ หลังจากได้ยินเสียงของขวดแก้วตกลงไปที่พื้น ร่างกายของผมไม่สามารถขยับร่างกายได้อีก นอกจากความนุ่มของเตียงนอนผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว กลิ่นอายของพวกเราที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในห้องนี้...


ลาก่อน......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่รู้ว่าจะเก็ทกันมากขึ้นรึเปล่า? หวังว่าหลังจากอ่านพาร์ทนี้แล้วจะไม่งงกันนะค่ะ :-)

จริงๆ หลังจากจบภาค LOST & FOUND แล้ว มันยังมีภาคต่อไปอีกคือ After LOST & FOUND

แต่เป็นเรื่องของแทคซูแทน (มีคุณ-นูนอ ด้วย) ถ้าอยากอ่านจะเอามาลงนะค่ะ

ส่วนคนที่ตามเรื่อง SYSTEM ERROR รออีกนิดนึงนะ อย่าเพิ่งเบื่อรอนะค่ะ

 

ฟอลโล่วได้ที่ @chanxholic นะค่ะสำหรับอัพเดทฟิคชนน. ส่วน @slotcandy เป็นทวิตส่วนตัวค่ะ

อยากมาเม้าท์กับเราก็ฟอลอันนี้ได้